Bekende gezichten, gemengde gevoelens

Sinds 1961 zijn er in Nederland meer dan 400 beschermde stads- en dorpsgezichten aangewezen. Dit rapport beschrijft de geschiedenis van dit beleidsinstrument.

Het rapport laat zien wat de oorspronkelijke doelstelling was, hoe daar in de praktijk mee om werd gegaan en hoe nieuwe inzichten tot aanpassingen leidden. Ook de discussies over het functioneren van het beleidsinstrument komen aan de orde. Een doel van deze publicatie is om beleidsmakers te inspireren om met historisch besef de gebiedsgerichte erfgoedzorg in Nederland vorm te geven.

Beschermde stads- en dorpsgezichten

In 1961 kreeg de zorg voor cultureel erfgoed in Nederland een wettelijke basis met de Monumentenwet. Sindsdien kunnen gebouwen en archeologische terreinen aangewezen worden als rijksmonument. Bescherming van het historische karakter van gehele gebieden werd mogelijk gemaakt door de introductie van beschermde stads- en dorpsgezichten. De geschiedenis van steden en dorpen speelt dankzij deze bescherming een rol bij de toekomstige ontwikkeling van deze gebieden. Tegenwoordig kent Nederland zo’n 400 van dit soort beschermde gebieden. Met de status ‘beschermd stads- of dorpsgezicht’ zijn de eerste stappen gezet naar een verankering van cultuurhistorische waarden in het ruimtelijke domein.

Voor wie

Deze publicatie is voor erfgoedprofessionals, beleidsmakers ruimtelijke ordening en anderen die geïnteresseerd zijn in het fenomeen beschermde stads- en dorpsgezichten.

Colofon

Auteurs: L. Prins, A.C. Habets, P.J. Timmer
ISBN/EAN: 9789057992278
© Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, 2014

Delen: